Tematy

Partnerzy

Żbik

Żbik Osobniki różnych gatunków zwierząt zwykle nie krzyżują się ze sobą. Jest to jedno z podstawowych kryteriów decydujących o tym, czy dane zwierzę może być opisane jako oddzielny gatunek. Znane są wypadki, kiedy zwierzęta blisko ze sobą spokrewnione, tworzą mieszanki. Inaczej sprawa wygląda ze żbikiem. Może on krzyżować się z kotem domowym, a potomstwo tych dwóch gatunków może się dalej rozmnażać. Żbiki prowadzą samotny tryb życia. Maja terytoria, których powierzchnia może wynosić nawet 3 kilometry kwadratowe. Ich granice znaczą zwykle odchodami umieszczonymi w widocznym miejscu. Wędrują po swoim terenie od zmierzchu do świtu, dnie zaś spędzają w jamach i szczelinach skalnych. Jesienią żbiki intensywnie żerują, by gromadzić zapas tłuszczu na zimę. W Polsce, podobnie jak w Europie, żbik jest bardzo rzadkim zwierzęciem, zwierzęciem jego liczebność stale się zmniejsza. Z tego powodu został objęty ochroną gatunkową. Margaj Margaj ma brunatne futro z podłużnymi, ciemnymi plamami układającymi się wzdłuż tułowia. Zamieszkuje Amerykę Środkową i Amerykę Południową. Jego środowiskiem są gęste, tropikalne lasy deszczowe, pełne starych drzew i poplątanych lian. Jest najlepszym wspinaczem i akrobatą wśród kotów. Pierwsi badacze, obserwując margaja w naturalnym środowisku, nie mogli uwierzyć, że zwierzę, które widzieli zwisające głową w dół po spirali wokół pnia, nie jest nakrapiana wiewiórką, tylko drapieżnikiem z rodziny kotów. Palce margaja mogą bardzo dobrze się zginać, co umożliwia mu chwytanie gałęzi. U drapieżników jest to bardzo rzadka cecha. Innym przystosowaniem do nadrzewnego trybu życia są szeroko rozstawione łapy i bardzo dobrze rozwinięte obojczyki. To właśnie obojczyki umożliwiają poruszanie kończynami na boki. Margaj potrafi zwisać z gałęzi, uczepiony jej jedynie tylnimi łapami, i w tej pozycji czatować na ofiarę. Umiejętność ta przydaje mu się także podczas schodzenia z drzewa. Małe afrykańskie koty Jednym z najbardziej interesujących zwierząt zamieszkujących Afrykę jest bez wątpienia serwal. Możemy go spotkać niemal na całym obszarze tego ogromnego kontynentu. Zamieszkuje sawanny, stepy i tereny porośnięte roślinnością krzaczastą. Z daleka jego cętkowane futro wtapia się w otoczenie i zwierzę jest prawie niewidoczne, gdy skrada się w trawie lub w roślinności porastającej brzegi rzek. Smukły tułów jest osadzony na bardzo wysokich nogach. Umożliwiają mu one poruszanie się skokami po bardzo wysokiej trawie. Charakterystyczne łapy, niezwykle duże uszy i bardzo krótki ogon, różnią go od innych kotów. Długie uszy potrzebne są wersalowi do precyzyjnego lokalizowania ofiary w gęstej trawie lub w zaroślach. Gdy ustli miejsce, gdzie ona przebywa, skacze i spada na nią z wysoka. Serwal bardzo dobrze i chętnie pływa, dlatego bardzo często można go spotkać nad brzegami rzek. Nigdy nie odchodzi daleko od wody. W dzień, kiedy jest gorąco, śpi ukryty w gęstej roślinności, a nocą wyrusza na łowy.