Tematy

Partnerzy

Najmniejsi krewni lamparta

Najmniejsi krewni lamparta Pantera mglista nazywana jest panterą szarą z powodu szaro ubarwionego futra. Występuje w Nepalu, a jej zasięg dochodzi aż do północnych Chin. Ulubionym siedliskiem pantery śnieżnej są lasy położone poniżej 2000 metrów n. p. n. bagniste dżungle i gęste zarośla. Poluje na ptaki, wiewiórki i małpy, jelenie, bydło i kozy, a nawet jeżozwierze. Ponieważ gatunek ten zamieszkuje trudno dostępne lasy, jest słabo zbadany i niewiele wiemy o jego życiu i zwyczajach. Młode, które przychodzą na świat są jednolicie szaro ubarwione, a charakterystyczny wzór pojawia się na ich futrze, gdy zaczynają dorastać. Z powodu krótkich łap pantera mglista porusza się po ziemi bardzo niezgrabnie, natomiast na drzewach jest niesamowicie zręczna. Miniaturką lamparta jest kot bengalski. Jest naziemnym drapieżnikiem, który żywi się małymi ssakami i ptakami. Występuje na tych samych terenach, co pantera mglista, ale poluje na ziemi. Karakal i chaus Karakale zamieszkują wschodnią i środkową Afrykę, zachodnią Azję i Półwysep Arabski. Drapieżniki te są mieszkańcami suchych stepów i pustyń, i jak wszystkie zwierzęta żyjące w tym środowisku muszą rozwiązać problem wody. Jeśli uda im się upolować jakąś małą antylopę, ucztę zaczynają od tylnich nóg, następne w kolejności są wnętrzności, a po nich pozostałe części ciała. Taka kolejność nie jest przypadkowa. W jamie brzusznej zbiera się krew, którą karakale zaspokajają pragnienie. Mogą polować również na gryzonie i ptaki. Są bardzo zwinne i szybkie. Oswojonego chausa polującego na ptaki przedstawiano na freskach zdobiących starożytne grobowce. Podobnie jak karakal sylwetką przypomina rysia, a jego sierść jest koloru szarego. Na gniazdo wybierają opuszczone nory borsuków i lisów. Samce są znacznie większe od samic, co jest regułą u większości ssaków drapieżnych.